Column

Op deze pagina publiceert Ingeborg afwisselende columns, meestal gebaseerd op haar leven als schrijfster en moeder van vier kinderen.

Chaos!

Met deze column doe ik een oproep aan lotgenoten: dames van rond de vijftig die, net als ik, een geheugen hebben als een zeef, een hoofd vol watten, maar verder beslist niet in de overgang zijn. Nee, echt niet!

Van de week nog: sta ik een tiebreak te spelen tijdens de tennisles. De rally is voorbij en ik raap een bal van het gravel. Intussen overpeins ik de situatie want waar moet die bal in mijn handen straks heen? Ehm… zij hadden opslag, oké, dan moeten wij nu, maar wie serveerde het laatst aan onze kant? Ik.. geloof ik? Ehm.. tiebreak, dus links beginnen. Oké, dan moet ik nu naar rechts voor. Kijk ik om me heen om de bal richting mijn klaarstaande tennispartner achter mij te gooien, heeft iedereen inmiddels van helft gewisseld en staat de hele meute keurig op mij te wachten. De tennisleraar roept intussen met een knipoog: ‘Mevrouw Kuys, kent u de spelregels nog wel??!!’

Zo zijn er iedere dag wel een paar van dit soort vergeet- en/of chaosmomenten.

Later in die week. Italiaanse les. Meewerkend voorwerp voor het lijdend voorwerp. Me lo dai? Lo zucchero dus. Of je even de suiker wilt doorgeven. Waarom zo moeilijk??? We kunnen toch ook gewoon vragen of hij lo zucchero even wil daren a me? En of je lo zucchero dan ook meteen aan hem kunt doorgeven? Glielo dai. OMG!
Tegen de tijd dat ik het trucje door heb en net lekker op dreef begin te raken, is de oefening ten einde en doen we alles nog een keer, maar dan in de verleden toekomstige weet-ik-wat-voor-tijd!

Ik verbeeld mezelf toch aardig wat te kunnen, nu we in het vierde jaar van onze Italiaanse lessen zitten, maar als ik Eros op de achtergrond aanzet, schiet ik prima o poi in una depressione. Of is het nella depressione???  Oh nee, geen bepaald lidwoord, onbepaald.

Maar dan ook weer net niet helemaal hoor, die depressie, mocht u denken dat ik echt in de overgang ben. Depressies horen er namelijk ook bij als je een halve eeuw achter de kiezen hebt, heb ik zojuist gelezen. Gelukkig heb ik dáár geen last van. Maar ik vind het serieus en echt waar ongelóóflijk vervelend dat ik last heb van zoveel vergeetachtigheid en die enorme chaos in mijn hoofd. Dat ik als ouder tegenwoordig op sleeptouw word genomen door Amsterdam in plaats van andersom. ‘Neeeeee mam! Je stopt je tramkaartje in de parkeerautomaat!’ Of (ook echt waar) onlangs mijn pinpas in de gleuf van het parkeerkaartje van een Italiaanse parchimetro! Weg pas. Schoorvoetend voor het eerst van mijn leven mijn pas laten blokkeren. Ik ben dan gefrustreerd maar vooral, stomverbaasd, over mijn eigen domme, stomme actie. Wat is er met me aan de hand dat me dit kan overkomen?! En de jeugd die ik bij me heb staat me alleen maar heel dom aan te staren. Hoe krijgt ze dit voor elkaar????????

Het beïnvloedt niet zozeer mijn werk maar vooral de normale gang van zaken. Willen mijn kinderen dat ik überhaupt iets onthoud, dan moeten ze het in mijn agenda opschrijven. Wil ik bij Italiaans tegenwoordig ook een kans hebben om een oefening hardop in te vullen, geef me dan alsjeblieft 5 seconden extra. ‘Ik weet het wel!’ roep ik soms al heel hard. Maar eh.. un momento per favore!

Ik loop me tegenwoordig al voordat ik een afspraak met iemand maak, te verontschuldigen, mocht ik deze wellicht vergeten. Ik heb stiekem een enorm leedvermaak als ik in mijn omgeving lotgenoten tref die met een zelfde wattenkop rondlopen. Sorry dames, maar het geeft mij simpelweg wat troost en het krikt mijn zelfvertrouwen ietwat op. Maar wie vertelt mij dat dit ook nog eens weer over gaat? Net zoals mijn zwangerschapsdementie van weleer. Dat het slechts een overgang is van A naar Beter. Alsjeblieft!!!